σκέψεις και πάλι σκέψεις

Ο Μιχελής.. σήμερα ακούμπησε το χέρι μου, ένιωσα να ιδρώνω, ντράπηκα και μάλλον το κατάλαβε. Ο πατέρας μου έχω την εντύπωση ότι με παρακολουθεί, ίσως να είναι ιδέα μου, πάντως παρά τη στεναχώρια του, όταν με κοιτάει τα μάτια του δείχνουν χαρούμενα
Ίσως είναι ευχαριστημένος που κάνω παρέα με τον Μιχελή, μάλλον τον συμπαθεί πολύ...
Τον άκουσα μια μέρα που μιλούσε με την μητέρα μου, της μίλαγε με θαυμασμό για την δράση του...

Σήμερα βρέχει ασταμάτητα, τα παράθυρα είναι κλειστά, αλλά ο θόρυβος είναι τόσο έντονος, που νομίζεις ότι η βροχή έχει καταφέρει να διαπεράσει τους πέτρινους τοίχους του σπιτιού...
Σκέφτομαι συνέχεια το νεαρό αγόρι που πέθανε χθες στα χέρια μου, είναι άδικο, ήταν τόσο μικρός, δεν έμοιαζε πάνω από δώδεκα ......Άραγε οι γονείς του το μάθανε;
Κρίμα, ο Θεός να τον έχει κοντά του.......

Απόσπασμα από το βιβλίο.

Στο σπίτι των Βιτάλι, στα βενετσιάνικα, η δεκαπεντάχρονη Λιλή στριφογύριζε στο κρεβάτι της και ήταν αδύνατο να κοιμηθεί,η αγωνία της προσμονής την κράταγε σε υπερένταση. Αισθανόταν πολύ ευτυχισμένη που έπεισε επιτέλους τον πατέρα της να αποκαλύψει το μυστικό που της έκρυβαν τόσο καιρό. Ίσως ο γάμος της αδελφής της με ένα φραγκολεβαντίνο και η αναχώρηση της για τη Σμύρνη πριν από μια βδομάδα, τον έπεισε τελικά ότι το μικρότερο του κοριτσάκι μεγάλωσε...
Η Κάρλα, η μεγαλύτερη αδελφή της, πάντα ήταν μια ώριμη σοβαρή μικρή κυρία, η Λιλή αντιθέτως ήταν το αγοροκόριτσο και η επαναστάτρια της οικογένειας, προτιμούσε να παίζει με τα αγόρια προς μεγάλη απελπισία της μητέρας της....... Συνεχίζεται.....

Το όνειρο....

Είδα τον εαυτό μου έτσι ..... Ξύπνησα τρομαγμένη, η Μάρω στεκόταν από πάνω μου.
-Έλα, μου είπε, έχουμε πολλούς τραυματίες απόψε.....

Σήμερα ειδα ένα όνειρο, είδα τον εαυτό μου ντυμένο περίεργα Δεν μου άρεσε, τρόμαξα.

καινούριες σκέψεις

Σήμερα γνώρισα τον Μιχελή.. Ταράχτηκα, δεν μου έχει συμβεί ξανά..Ντρεπόμουν να τον κοιτάξω Γιατί άραγε; τι το ξεχωριστό έχει αυτός; Κάθε φορά που το βλέμμα μου πέφτει απάνω του, η καρδιά μου επιταχύνει, η πλάτη μου ιδρώνει, μπερδεύω τα λόγια μου και φοβάμαι ότι αν μιλήσω, θα πω κάτι που δεν πρέπει...

Απάντηση....

Το Βιβλίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα Η σελίδα ανοίχτηκε ως προδημοσίευση.
Αν όλα πάνε καλά, σε ενα- δυο μήνες θα υπάρχει στα βιβλιοπωλεία
Σας ευχαριστώ.
Λιλή-Λαλιγκιούλ....

Καί άλλες σκέψεις.....

Σήμερα δεν ακούστηκε τίποτα, παράξενο μου φάνηκε. Έχουμε συνηθίσει πια να ακούμε τουφεκιές.
Παρά την ησυχία, το βράδυ μας φέρανε αρκετούς τραυματίες, ίσως η δυνατή βροχή, κάλυψε τους ήχους..... Τα φώτα στο σπίτι είναι σβηστά, όπως σε όλα τα σπίτια του Τοπανά, αν κάποιος δεν είναι μυημένος, θα νομίσει ότι ο Τοπανάς είναι εγκαταλελειμμένος... Τίποτα από αυτά δεν ισχύει, όλες οι οικογένειες έχουνε από ένα πολεμιστή....όλοι κάποιον κρύβουν στο σπίτι τους.....
Τα υπόγεια των σπιτιών κρύβουν όλη τη δράση.....

Σκέψεις της Λιλής

Κάθε νύχτα φέρνουν καινούργιους τραυματίες Πόσο θα κρατήσει αυτό; Τα φάρμακα τελείωσαν, το φαγητό επίσης, λίγα παξιμάδια έχουμε στην αποθήκη και λίγο όπιο, λάφυρο από έναν εχθρό, νεκρό...Ο πατέρας μου είναι απογοητευμένος, η μητέρα μου μάλλον βρίσκεται στο δικό της κόσμο, σα να μην την αφορά όλη η κατάσταση, σα να βρέθηκε εδώ κατά λάθος...
Μου λείπει η αδελφή μου, κατά βάθος ο άνδρας της (ο Φράνκο) δεν μου αρέσει, απορώ τι του βρήκε! μόνο που δεν της το είπα ποτέ! έμοιαζε τόσο ευτυχισμένη......